29 Ekim 2011 Cumartesi

03.10.2011


Atalarımız demiş ya "İşleyen demir ışıldar" diye, kanıt gözümüzün önünde aslında.

Haftanın en az iki günü, öğrencilerine "İyi geceler" diye veda edecek kadar geç vakitlere değin ders veren hocamız, David Arditi.

Yorulmak ne kelime, bizim montlarla ürperdiğimiz havalarda ince bir kazakla çıkıyor dışarıya.

Çalıştıkça gençleşiyor insan.

02.10.2011

Biz hiçbir şeyi tek yönüyle algılamayı sevmiyoruz. Hayatımızda algıladığımız boyutlar, kişisel zenginliğimizi artırıyor.



Yemek de böyle bizim için. Sadece doymak için yemiyoruz yemeği. Hatta damak zevkimizi tatmin etmeyi bile aştık sayılabilir. Yapmak da zevk bizim için.





Hani Rahibe Teresa demiş ya "Cennete giden yol, cennetin kendisidir" diye. Biz de yolculuklardan zevk alıyoruz. Sadece varmaktan değil.

Bu kare de ilk ıspanaklı böreğe giden yol.

Bu arada Rüveyda'nın yemekleri için söylediği bir söz var ki her seferinde yüzümde tebessüm oluşturur: "İçine sevgimi kattım".

01.10.2011


Bugün dünyaca ünlü Şikago Senfoni Orkestrası'nı izlemek üzere toplanıyoruz. Organizasyon IITTURK'ün.


 




IITTURK deyince amaç paylaşmak. Yani birşeyi yapmak değil, beraber yapmak. Biz de biraz erken buluşup yemek yiyoruz, sohbet ediyoruz.


 


Sonra konser salonunun yolunu tutuyoruz. Böyle bir performansa şahit olacağımız için pek heyecanlıyız.





 



Mimarız diye hep öne çıkarıyoruz zannedilmesin mimariyi. Mekanın kendisinin de işlevi kadar önemli olabileceğinden bahsetmiştik daha önce. Konser salonu da böyle bir mekan.





 


O etkileyici holden geçip salondaki yerimizi alıyoruz arkadaşlarla beraber.


 



 Heyecanımız kadar keyfimiz de okunuyor yüzümüzden.











Önce orkestra yerini alıyor doğal olarak. Hazırlıklarını tamamlıyorlar.

Sonra, yakın zamanda sahnede geçirdiği kazadan sonra herkesin kendisinden ümidi kesmesine rağmen, küllerinden doğan büyük usta, maestro Ricardo Muti yerini alıyor. Yerini almak ne kelime, kendinden geçiyor. Bize de keyifle tadını çıkarmak kalıyor.

28 Ekim 2011 Cuma

30.09.2011


Değişken hava şehir merkezinde yakalıyor bu sefer bizi. İstanbul'da böyle ani sağanaklar, evleri su basmasına, araçların köprü altlarında mahsur kalmasına, insanların sele kapılmasına sebep oluyordu. Burada ise bizi ve bizim gibi hazırlıksız yakalananları sırılsıklam ıslatıp geçiyor.

Sonra, birkaç dakika içinde mavi gök yüzünü gösteriyor bulutların arasından.

Birkaç gündür bahane olarak kullanıp insanlarla biraraya gelmemizi sağlayan Rüveyda'nın doğumgününü layıkıyla kutlayabilmek için hep aklımızda olan bir mekana gidiyoruz. Şikago'nun Sears'dan sonraki en yüksek kulesi olan John Hankock Center'ın 96. katındaki Signature Room.

Ufak bir pasta ile yapıyoruz kutlamamızı. Ve manzaranın keyfini çıkarıyoruz.

Yüksekliği tam olarak algılayabilmek için hemen aşağıya bakmak gerekli.

Ama şehrin geneline bakmak ayrı bir güzel. Her yer ışıl ışıl.

Yüksek bir kuleden diğer yüksek kulelere bakmak çok güzel. Üstelik bulutların oluşturduğu fon, manzaraya ayrı bir tat katıyor.






Yağmurlu havadan göl de nasibini almış. Kıyıyı döven dalgaları bu yükseklikten izlemek inanılmaz bir keyif.

29.09.2011


Yine yağmurlu bir sonbahar günü Şikago'da. Ve biz yine okul yollarındayız.

Yaz sıcağında bomboşken gelmiştik okula, şimdi ne sıcaktan, ne de tenhalıktan eser kaldı.

Ama mekanlar insanlarla güzel. Mimarlığın amacı bu. İnsanlar kullansın diye yapmak mekanları.

Hani derler ya İstanbul'un havasıyla kızına (!) güven olmaz diye, Şikago da farklı değil yani. Yağmur birden açık havaya bırakıyor kendini.

Hatta kafanızı kaldırdığınızda bir gökkuşağı görmek içten bile değil.

28.09.2011


Unutmamak gerekir ki burada bulunuş amacımız çalışmak ve üretmek. Sürekli gezmelerimizden bahsetmemiz, güzel şeyleri paylaşmak istediğimizden. Zorluklar bize kalsın.

Alışık olmadığımız birşey değil kitaplara, notlara gömülmek, okumak, okumak ve çalışmak. Almak, özümsemek ve bunları kullanarak üretmek ve tabii ki paylaşmak, varoluş sebeplerimizden.

27.09.2011


Yazın en sıcak zamanında geldiğimiz Şikago'da sonbahar etkisini göstermeye başlıyor. Yağmurlu sabahlara uyanmak sürpriz değil artık.







Evden şemsiyesiz çıkmamak gerektiğini, ara sıra ıslanarak öğreniyoruz. Sağanak yağmurda ıslanmamak için koşmanın keyfine de varıyoruz.




Şikago'da bizi şaşırtan ve hoşumuza giden şeylerden biri de, şehrin büyük bir düzlükte yer almasından kaynaklanan geniş görüş açısı. Tepelerin şehri İstanbul'dan sonra ufka kadar tüm gökyüzünü görmek ve bulutların boyutunu algılamak ayrı bir tecrübe.

Üstelik bu büyük bulutlar dünyanın en yüksek binalarına fon oluştururken manzara ayrı bir güzel.